यदि तपाईं $5,000 भन्दा कम GDP per capita भएको मुलुकका हुनुहुन्छ भने, कम्तीमा ५० मुलुकमा भिसारहित यात्रा गर्न पाउने सम्भावना झन्डै दुई-तिहाइ (६७%) रहेछ — मैले सोचेजति खराब होइन। तर मापदण्डलाई Henley को मध्यमान अङ्क ८२ (कम्तीमा ८२ गन्तव्यमा भिसारहित पहुँच) सम्म बढाउँदा यो सम्भावना घटेर झन्डै ८% मा झर्छ (चित्र १)। र यदि तपाईंको मुलुक न्यून आय भएको हो — GDP per capita $1,146 भन्दा कम — भने ८२ सम्म पुग्ने सम्भावना व्यावहारिक रूपमा शून्य: तथ्याङ्कमा एउटै पनि न्यून-आय मुलुकले मध्यमान नाघ्दैन। त्यसैले यदि तपाईं ट्राभल भ्लगर बन्ने सपना देख्नुहुन्छ र मलावी (राहदानी: ~७० गन्तव्य) वा नेपाल (~३५) मा बस्नुहुन्छ भने, गणित निर्मम छ — वास्तविक पहुँच छ, तर विश्वव्यापी गतिशीलताको माथिल्लो आधा भागमा कहिल्यै होइन। तपाईंको विकल्प भनेको सबै थोक छाडेर, बलियो राहदानी भएको मुलुकमा बसाइँ सर्ने, वर्षौँसम्म त्यसको अर्थतन्त्रमा योगदान गर्ने र अन्ततः नागरिकता लिने हो। तर त्यतिबेलासम्म भ्लगिङको सपना सायद किनारा लागिसकेको हुन्छ। त्यो घर्षण र सङ्घर्षको कल्पना गर्नुहोस्।

अधिकांश पश्चिमी दूतावास तथा वाणिज्य दूतावासमा मैले देखेको एउटा नैतिक दोहोरो मापदण्ड के हो भने, भिसा अन्तर्वार्ताका बेला आवेदकलाई कुनै गोपनीयता दिइँदैन; अरू पचास जना आवेदकका अगाडि नै हाम्रो आर्थिक अवस्था र व्यक्तिगत जीवनबारे प्रश्न सोधिन्छ। के यस्तै कुरा कुनै पश्चिमालीले स्विकार्थ्यो र? पक्कै पनि स्विकार्दैनथ्यो; उनीहरूका लागि त अधिकांश भिसा "ई-भिसा" वा "अराइभलमै भिसा" हुन्छन्। गरिब मुलुकमा जन्मिनुपरेको हाम्रो "दुर्भाग्य"ले गोपनीयता, मर्यादा र यात्राको हाम्रो अधिकार स्वतः खोसिएझैँ लाग्छ। भिसा अस्वीकृत भएपछि त सूचना र फिर्ताको हाम्रो अधिकारसमेत हुँदैन। भिसा आवेदनको खर्च कहिलेकाहीँ केही महिनाको तलबभन्दा बढी हुन्छ!